การบัญชี สำหรับ หุ้น ตัวเลือก ค่าใช้จ่าย

ESOs: การบัญชีสำหรับพนักงานตัวเลือกหุ้นโดย David Harper ความเกี่ยวข้องข้างต้นความน่าเชื่อถือเราจะไม่ทบทวนการอภิปรายอุ่นกว่าว่า บริษัท ควรใช้ตัวเลือกหุ้นพนักงาน อย่างไรก็ตามเราควรจะสร้างสองสิ่ง ขั้นแรกผู้เชี่ยวชาญในคณะกรรมการมาตรฐานการบัญชีการเงิน (FASB) ต้องการที่จะมีตัวเลือกในการจ่ายค่าใช้จ่ายตั้งแต่ประมาณต้นทศวรรษ 1990 แม้จะมีแรงกดดันทางการเมืองการใช้จ่ายอย่างมากนี้ก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้เมื่อคณะกรรมการการบัญชีระหว่างประเทศ (IASB) จำเป็นต้องใช้นโยบายนี้เนื่องจากมีการผลักดันโดยเจตนาเพื่อให้เกิดการลู่เข้าระหว่างสหรัฐอเมริกาและมาตรฐานการบัญชีระหว่างประเทศ ประการที่สองในหมู่ข้อโต้แย้งมีการอภิปรายที่ถูกต้องเกี่ยวกับสองคุณสมบัติหลักของข้อมูลการบัญชี: ความเกี่ยวข้องและความน่าเชื่อถือ งบการเงินแสดงให้เห็นถึงมาตรฐานที่เกี่ยวข้องเมื่อรวมค่าวัสดุทั้งหมดที่เกิดขึ้นโดย บริษัท และไม่มีใครปฏิเสธอย่างเด็ดขาดว่าค่าใช้จ่ายดังกล่าวเป็นค่าใช้จ่าย ต้นทุนที่รายงานในงบการเงินเป็นไปตามมาตรฐานความน่าเชื่อถือเมื่อวัดด้วยความเป็นกลางและถูกต้อง ความสัมพันธ์และความน่าเชื่อถือทั้งสองประการนี้มักปะทะกันในกรอบการทำบัญชี ยกตัวอย่างเช่นอสังหาริมทรัพย์จะถือเป็นราคาทุนเดิมเนื่องจากต้นทุนทางประวัติศาสตร์มีความน่าเชื่อถือมากขึ้น (แต่ไม่เกี่ยวข้อง) มากกว่ามูลค่าตลาด - นั่นคือเราสามารถวัดความน่าเชื่อถือได้ว่าใช้จ่ายเพื่อซื้ออสังหาริมทรัพย์มากน้อยเพียงใด ยืนยันว่าค่าใช้จ่ายของตัวเลือกไม่สามารถวัดได้ด้วยความถูกต้องสม่ำเสมอ FASB ต้องการให้ความสำคัญกับความเกี่ยวข้องโดยเชื่อว่าการประมาณค่าที่ถูกต้องในการจับค่าใช้จ่ายมีความสำคัญมากกว่าการผิดพลาดอย่างมากในการละเว้นการกระทำทั้งหมด การเปิดเผยข้อมูลที่จำเป็น แต่ไม่เป็นที่ยอมรับสำหรับตอนนี้ตั้งแต่เดือนมีนาคม 2547 กฎปัจจุบัน (FAS 123) ต้องการการเปิดเผย แต่ไม่ยอมรับ ซึ่งหมายความว่าประมาณการค่าใช้จ่ายของตัวเลือกต้องถูกเปิดเผยเป็นเชิงอรรถ แต่ไม่จำเป็นต้องรับรู้เป็นค่าใช้จ่ายในงบกำไรขาดทุนซึ่งจะช่วยลดผลกำไรที่รายงาน (รายได้หรือกำไรสุทธิ) ซึ่งหมายความว่า บริษัท ส่วนใหญ่รายงานตัวเลขกำไรต่อหุ้น (EPS) สี่ฉบับ - ยกเว้นกรณีที่พวกเขาเลือกที่จะเลือกตัวเลือกที่เป็นไปได้หลายร้อยรายการแล้ว: ในงบกำไรขาดทุน: 1. กำไรขั้นต้น 2. กำไรต่อหุ้นปรับลด 1. Pro Forma Basic EPS 2. EPS แบบเจือจาง Pro Forma EPS ปรับลดลงจับตัวเลือกบางอย่าง - เก่าและเงินเป็นความท้าทายที่สำคัญในการคำนวณ EPS คือโอกาสในการลดสัดส่วน โดยเฉพาะอย่างยิ่งสิ่งที่เราทำกับตัวเลือกที่โดดเด่น แต่ยกเลิกการออกกำลังกายตัวเลือกเก่าที่ได้รับในปีก่อนที่สามารถแปลงเป็นหุ้นสามัญได้ตลอดเวลา (ใช้กับตัวเลือกหุ้นไม่เพียง แต่ยังตราสารหนี้แปลงสภาพและอนุพันธ์บางอย่าง) ปรับลด EPS ได้พยายามใช้วิธีนี้ในการคำนวณมูลค่าหุ้นตามวิธีนี้ บริษัท สมมุติของเรามีหุ้นสามัญ 100,000 หุ้น แต่ยังมีตัวเลือกที่โดดเด่นกว่า 10,000 รายที่มีอยู่ทั้งหมด ได้รับการปรับราคาการใช้สิทธิ 7 ครั้ง แต่หุ้นเพิ่มขึ้นเป็น 20: Basic EPS (หุ้นสามัญ) เป็นเรื่องง่าย: 300,000 100,000 3 บาทต่อหุ้น การใช้วิธีการซื้อหุ้นคืนเพื่อให้สามารถตอบคำถามต่อไปนี้ได้สมมุติฐานว่าจะมีหุ้นสามัญจำนวนเท่าใดในกรณีที่มีการใช้สิทธิซื้อในวันนี้ในตัวอย่างที่กล่าวข้างต้นการใช้สิทธิซื้อหุ้นสามัญเพิ่มทุนจำนวน 10,000 หุ้นจะทำให้ ฐาน. อย่างไรก็ตามการออกกำลังกายแบบจำลองจะช่วยให้ บริษัท มีเงินสดเพิ่ม: ใช้เงินจากการดำเนินการต่อ 7 รายต่อบวกผลประโยชน์ทางภาษี ผลประโยชน์ทางภาษีเป็นเงินสดจริงเพราะ บริษัท ได้รับการลดรายได้ที่ต้องเสียภาษีโดยการเลือกรับ - ในกรณีนี้ 13 ต่อตัวเลือกการออกกำลังกาย เพราะเหตุใด IRS จะเรียกเก็บภาษีจากผู้ถือสิทธิเลือกที่จะต้องเสียภาษีเงินได้สามัญจากกำไรเดียวกัน (โปรดทราบว่าสิทธิประโยชน์ทางภาษีหมายถึงตัวเลือกหุ้นที่ไม่ผ่านการรับรองซึ่งเรียกว่าตัวเลือกหุ้นจูงใจ (ISOs) อาจไม่สามารถหักลดหย่อนภาษีได้สำหรับ บริษัท แต่มีน้อยกว่า 20 ตัวเลือกที่ได้รับคือ ISO) ให้ดูว่าหุ้นสามัญ 100,000 หุ้นเป็นอย่างไร 103,900 หุ้นปรับลดตามวิธีการซื้อ - ขายหุ้นซึ่งจำได้ว่าขึ้นอยู่กับการฝึกซ้อมแบบจำลอง เราสมมติว่าการใช้ตัวเลือก 10,000 เงินในตัวนี้จะเพิ่มหุ้นสามัญจำนวน 10,000 หุ้นให้กับฐาน แต่ บริษัท ได้รับเงินจากการใช้สิทธิ 70,000 (ราคาใช้สิทธิ 7 ครั้งต่อหนึ่งตัวเลือก) และสิทธิประโยชน์ทางภาษีเงินสด 52,000 (13 กำไร x 40 อัตราภาษี 5.20 ต่อตัวเลือก) นั่นคือมหันต์เงินคืน 12.20 เพื่อที่จะพูดต่อตัวเลือกสำหรับการคืนเงินรวม 122,000 เพื่อให้การจำลองเสร็จสมบูรณ์เราคิดว่าเงินส่วนเกินทั้งหมดถูกนำมาใช้เพื่อซื้อหุ้นคืน ด้วยราคาปัจจุบันที่ 20 บาทต่อหุ้น บริษัท จะซื้อหุ้นคืนจำนวน 6,100 หุ้น โดยสรุปการแปลง 10,000 ตัวจะมีเพียง 3,900 หุ้นที่เพิ่มขึ้นสุทธิ (มีการแปลง 10,000 ครั้งหักด้วยจำนวนหุ้นที่ซื้อคืน 6,100 หุ้น) นี่คือสูตรที่แท้จริงโดยที่ราคาตลาดปัจจุบัน (M) ราคาการใช้สิทธิ (E) อัตราภาษี (T) และ (N) จำนวนตัวเลือกที่ใช้: Pro Forma EPS จับตัวเลือกใหม่ที่ได้รับในระหว่างปีเราได้ทบทวนวิธีการลดสัดส่วน EPS บันทึกผลกระทบจากตัวเลือกเงินที่มีอยู่ในปัจจุบันหรือเก่าแก่ที่ได้รับในปีที่ผ่านมา แต่เราจะทำอย่างไรกับตัวเลือกที่ได้รับในปีงบประมาณปัจจุบันที่มีมูลค่าที่แท้จริงเป็นศูนย์ (นั่นคือสมมติว่าราคาการใช้สิทธิเท่ากับราคาหุ้น) แต่เป็นค่าใช้จ่ายสูงเนื่องจากมีมูลค่าตามเวลา คำตอบคือเราใช้รูปแบบการคิดราคาในการประมาณค่าใช้จ่ายในการสร้างค่าใช้จ่ายที่มิใช่เงินสดซึ่งจะช่วยลดรายได้สุทธิที่รายงาน ในขณะที่วิธีการซื้อ - ขายหุ้นเพิ่มส่วนของอัตราส่วนกำไรต่อหุ้นโดยการเพิ่มจำนวนหุ้นด้วยวิธีการคิดลดกำลังการผลิตของ EPS (คุณสามารถดูได้ว่าการคิดค่าใช้จ่ายนี้ไม่ได้เป็นสองเท่าเนื่องจากบางส่วนมีข้อเสนอแนะ: EPS ที่เจือจางรวมถึงการให้สิทธิแบบเก่าในขณะที่ค่าใช้จ่ายในรูปแบบ pro forma expensing ประกอบไปด้วยทุนใหม่ ๆ ) เราทบทวนสองโมเดลชั้นนำ Black Scholes และแบบทวินามในสองงวดถัดไปนี้ series แต่ผลของพวกเขามักจะสร้างมูลค่าประมาณมูลค่ายุติธรรมซึ่งอยู่ระหว่าง 20 ถึง 50 ของราคาหุ้น แม้ว่ากฎการบัญชีที่กำหนดให้ใช้ค่าใช้จ่ายมีรายละเอียดมากพาดหัวคือมูลค่ายุติธรรมในวันที่ให้สิทธิ์ ซึ่งหมายความว่า FASB ต้องการให้ บริษัท ประมาณมูลค่ายุติธรรมของสิทธิในขณะที่ได้รับและบันทึก (ค่าใช้จ่าย) ในงบกำไรขาดทุน พิจารณาสมมติฐานด้านล่างโดยใช้สมมติฐานเดียวกันกับที่เราพิจารณาข้างต้น (1) EPS ที่ปรับลดคำนวณโดยหารกำไรสุทธิที่ปรับได้ 290,000 บาทเป็นหุ้นปรับลดจำนวน 103,900 หุ้น อย่างไรก็ตามภายใต้เงื่อนไข pro forma ฐานส่วนแบ่งการถือหุ้นที่ใช้ diluted อาจแตกต่างกัน ดูข้อมูลทางเทคนิคด้านล่างสำหรับรายละเอียดเพิ่มเติม อันดับแรกเราจะเห็นว่าเรายังคงมีหุ้นสามัญและหุ้นปรับลดซึ่งหุ้นปรับลดแสดงการใช้ตัวเลือกที่ได้รับก่อนหน้านี้ ประการที่สองเราได้สันนิษฐานต่อไปว่ามีการรับตัวเลือก 5,000 ตัวในปีปัจจุบัน สมมติว่าแบบจำลองของเราประมาณการว่ามีมูลค่า 40 จากราคาหุ้น 20 หรือ 8 ต่อตัวเลือก ค่าใช้จ่ายทั้งหมดจึงเท่ากับ 40,000 ประการที่สามเนื่องจากทางเลือกของเราเกิดขึ้นกับเสื้อกั๊กหน้าผาสี่ปีเราจะตัดจำหน่ายค่าใช้จ่ายภายในสี่ปีข้างหน้า นี่คือหลักการในการจับคู่บัญชี: ความคิดคือพนักงานของเราจะให้บริการตลอดระยะเวลาการได้รับสิทธิเพื่อให้ค่าใช้จ่ายสามารถแพร่กระจายได้ในช่วงเวลาดังกล่าว (แม้ว่าเราจะไม่ได้แสดงให้เห็นว่า บริษัท ได้รับอนุญาตให้ลดค่าใช้จ่ายในการคาดการณ์ว่าจะมีการปรับตัวเนื่องจากการสิ้นสุดของพนักงานตัวอย่างเช่น บริษัท สามารถคาดการณ์ได้ว่าจะมีการริบสิทธิ์ในการรับสิทธิ 20 ครั้งและจะลดค่าใช้จ่ายดังกล่าว) ค่าใช้จ่ายสำหรับการให้สิทธิพิเศษคือ 10,000 ครั้งแรก 25 จากค่าใช้จ่าย 40,000 รายได้สุทธิที่ปรับแล้วของเรามีมูลค่า 290,000 แบ่งออกเป็นหุ้นสามัญและหุ้นปรับลดเพื่อให้ได้ตัวเลข Pro forma EPS ที่สอง สิ่งเหล่านี้ต้องได้รับการเปิดเผยในเชิงอรรถและน่าจะต้องได้รับการจดจำ (ในร่างของงบกำไรขาดทุน) สำหรับปีงบประมาณที่เริ่มหลังจากวันที่ 15 ธันวาคม 2547 หมายเหตุทางเทคนิคขั้นสุดท้ายสำหรับผู้กล้าหาญมีความชำนาญที่ควรกล่าวถึง: (คำนวณส่วนแบ่งกำไรต่อหุ้นปรับลดและ EPS ที่ปรับลดแล้ว) ในทางเทคนิคภายใต้เงื่อนไขแบบฟอร์เมอร์เจเนอเรชั่นที่ปรับลดลง (รายการที่ iv ในรายงานทางการเงินข้างต้น) ฐานหุ้นเพิ่มขึ้นอีกตามจำนวนหุ้นที่สามารถซื้อได้โดยมีค่าใช้จ่ายที่ไม่ได้ตัดทอน (ซึ่งนอกเหนือจากเงินที่ได้จากการใช้สิทธิและ ผลประโยชน์ทางภาษี) ดังนั้นในปีแรกเมื่อมีการเรียกเก็บเงินค่าตัวเลือก 40,000 รายการเหลือเพียง 10,000 รายอีก 30,000 รายสามารถซื้อหุ้นคืนได้อีก 1,500 หุ้น (30,000 20) ในปีแรกนี้จะมีจำนวนหุ้นที่ปรับลดทั้งหมด 105,400 หุ้นและมีกำไรต่อหุ้นปรับลดเท่ากับ 2.75 แต่ในปีที่สี่ทุกอย่างเท่ากันค่า 2.79 ข้างต้นจะถูกต้องตามที่เราได้จ่ายไปแล้ว 40,000 โปรดจำไว้ว่านี่ใช้เฉพาะกับ EPS ที่เจือจางแบบ Pro forma ซึ่งเรามีตัวเลือกในการคิดค่าใช้จ่ายที่เป็นเศษส่วนข้อสรุปตัวเลือกการจ่ายเงินเป็นเพียงความพยายามที่ดีที่สุดในการประมาณค่าตัวเลือก ผู้เสนอมีสิทธิ์ที่จะบอกว่าตัวเลือกมีค่าใช้จ่ายและนับสิ่งที่ดีกว่าการนับอะไร แต่พวกเขาไม่สามารถอ้างค่าใช้จ่ายได้ถูกต้อง พิจารณา บริษัท ของเราข้างต้น จะเกิดอะไรขึ้นถ้านกพิราบพุ่งไป 6 ปีข้างหน้าและอยู่ที่นั่นแล้วตัวเลือกทั้งหมดจะไร้ค่าและค่าใช้จ่ายของเราจะกลายเป็นเรื่องที่พูดเกินจริงอย่างมากในขณะที่กำไรสุทธิของเราน่าจะลดลง ในทางตรงกันข้ามถ้าหุ้นดีกว่าที่เราคาดไว้ตัวเลขกำไรต่อหุ้นของเราจะถูก overstated เนื่องจากค่าใช้จ่ายของเราจะกลายเป็น understated สำหรับครั้งสุดท้าย: ตัวเลือกหุ้นมีค่าใช้จ่ายเวลาได้มาสิ้นสุดการอภิปรายเกี่ยวกับการบัญชีสำหรับตัวเลือกหุ้น การโต้เถียงเกิดขึ้นนานเกินไป ในความเป็นจริงกฎการรายงานตัวเลือกหุ้นผู้บริหารจะเริ่มตั้งแต่ปีพ. ศ. 2515 เมื่อคณะกรรมการหลักการบัญชี (Accounting Principles Board) ซึ่งเป็นบรรพบุรุษของคณะกรรมการมาตรฐานการบัญชีการเงิน (FASB) ได้ออก APB 25 กฎระบุว่าต้นทุนของตัวเลือกที่ให้ วันที่ควรจะวัดโดยความแตกต่างที่แท้จริงของพวกเขามีความแตกต่างระหว่างมูลค่าตลาดยุติธรรมในปัจจุบันของหุ้นและราคาการใช้สิทธิของตัวเลือก ภายใต้วิธีนี้ไม่มีการกำหนดต้นทุนให้กับตัวเลือกเมื่อราคาการใช้สิทธิถูกกำหนดด้วยราคาตลาดในปัจจุบัน เหตุผลสำหรับกฎนี้ค่อนข้างง่ายเนื่องจากไม่มีการเปลี่ยนแปลงเงินสดเมื่อมีการมอบสิทธิ์การออกออปชันหุ้นไม่ใช่รายการที่สำคัญทางเศรษฐกิจ Thats สิ่งที่หลายคนคิดว่าในเวลา ยิ่งกว่านั้นทฤษฎีหรือการปฏิบัติเพียงเล็กน้อยก็พร้อมใช้งานในปีพ. ศ. 2515 เพื่อเป็นแนวทางในการกำหนดมูลค่าของเครื่องมือทางการเงินที่ไม่ได้รับการยกเว้น APB 25 ล้าสมัยภายในหนึ่งปี สิ่งพิมพ์ในปีพ. ศ. 2516 ของสูตร Black-Scholes กระตุ้นให้เกิดการเติบโตอย่างมากในตลาดสำหรับการซื้อขายหุ้นในตลาดหลักทรัพย์การเคลื่อนไหวที่เสริมด้วยการเปิดตัวนอกจากนี้ในปีพ. ศ. 2516 ของ Chicago Board Options Exchange ไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่การเติบโตของตลาดการซื้อขายสัญญาซื้อขายล่วงหน้าถูกสะท้อนโดยการใช้สิทธิเลือกหุ้นที่เพิ่มขึ้นในการจ่ายค่าตอบแทนของผู้บริหารและพนักงาน ศูนย์สิทธิการเป็นเจ้าของพนักงานแห่งชาติประมาณการว่ามีพนักงานเกือบ 10 ล้านคนได้รับสิทธิในการซื้อหุ้นในปี 2543 ในจำนวนน้อยกว่า 1 ล้านคนในปีพ. ศ. 2533 ในไม่ช้ามันก็ชัดเจนทั้งในทางทฤษฎีและการปฏิบัติว่าทางเลือกใด ๆ มีมูลค่ามากกว่ามูลค่าที่แท้จริงที่กำหนดโดย APB 25. FASB เริ่มทบทวนการเลือกบัญชีหุ้นในปี 2527 และหลังจากผ่านไปนานกว่าทศวรรษแห่งการโต้เถียงอย่างรุนแรงในที่สุดก็ได้ออก SFAS 123 ในเดือนตุลาคม พ. ศ. 2538 แต่ บริษัท ไม่แนะนำให้ บริษัท รายงานต้นทุนของตัวเลือกที่ได้รับและเพื่อกำหนดมูลค่าตลาดยุติธรรม โดยใช้แบบจำลองการคิดราคา มาตรฐานใหม่นี้เป็นการประนีประนอมซึ่งสะท้อนถึงการล็อบบี้ที่รุนแรงโดยนักธุรกิจและนักการเมืองในการรายงานที่จำเป็น พวกเขาอ้างว่าตัวเลือกหุ้นของผู้บริหารถือเป็นองค์ประกอบที่กำหนดไว้ในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาเศรษฐกิจพิเศษของอเมริกาดังนั้นความพยายามในการเปลี่ยนแปลงกฎเกณฑ์ทางบัญชีสำหรับพวกเขาคือการโจมตีรูปแบบที่ประสบความสำเร็จอย่างมหาศาลสำหรับการสร้างธุรกิจใหม่ ๆ ในอเมริกา อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ บริษัท ส่วนใหญ่เลือกที่จะละเว้นข้อเสนอแนะที่พวกเขาคัดค้านอย่างรุนแรงและยังคงบันทึกเฉพาะค่าที่แท้จริงในวันที่ให้โดยปกติจะเป็นศูนย์ของทุนสนับสนุนตัวเลือกหุ้นของพวกเขา ต่อจากนี้ความนิยมในราคาหุ้นที่เพิ่มสูงขึ้นทำให้นักวิจารณ์เห็นว่ามีรูปแบบการเลือกใช้จ่ายเพิ่มขึ้นอย่างเช่นสปอร์ตส์ แต่เนื่องจากความผิดพลาดการอภิปรายได้กลับมาพร้อมกับการแก้แค้น ปัญหาเรื่องอื้อฉาวในบัญชีของ บริษัท โดยเฉพาะได้เผยให้เห็นว่าภาพของผลการดำเนินงานทางเศรษฐกิจที่เกิดขึ้นจริงของ บริษัท หลายแห่งมีความลวงเพียงใดในภาพพจน์ของพวกเขา นักลงทุนและหน่วยงานกำกับดูแลได้ตระหนักว่าการชดเชยตามตัวเลือกนี้เป็นปัจจัยที่ทำให้เกิดการบิดเบือนอย่างมาก หาก AOL Time Warner ในปี 2544 ได้รายงานว่ามีค่าใช้จ่ายหุ้นของพนักงานตามคำแนะนำของ SFAS 123 จะทำให้ขาดทุนจากการดำเนินงานอยู่ที่ประมาณ 1.7 พันล้านรายแทนที่จะเป็นรายได้จากการดำเนินงานที่ 700 ล้านรายที่รายงานไว้จริง เราเชื่อว่ากรณีที่ตัวเลือกการใช้จ่ายมากจนเกินไปและในหน้าต่อ ๆ ไปเราจะตรวจสอบและยกเลิกการอ้างสิทธิ์หลักที่เสนอโดยผู้ที่ยังคงคัดค้าน เราแสดงให้เห็นว่าตรงกันข้ามกับข้อคิดเห็นของผู้เชี่ยวชาญเหล่านี้การให้สิทธิในหุ้นมีผลกระทบต่อกระแสเงินสดอย่างแท้จริงซึ่งจำเป็นต้องมีการรายงานว่าวิธีการวัดปริมาณความหมายเหล่านี้มีอยู่การเปิดเผยเชิงอรรถนั้นไม่ใช่สิ่งที่ยอมรับได้สำหรับการรายงานธุรกรรมในรายได้ แถลงการณ์และงบดุลและการยอมรับอย่างเต็มที่ของค่าใช้จ่ายตัวเลือกไม่จำเป็นต้องคำนวณแรงจูงใจของกิจการผู้ประกอบการ จากนั้นเราจะพูดถึงวิธีที่ บริษัท ต่างๆอาจจะรายงานเกี่ยวกับต้นทุนของตัวเลือกต่างๆในงบกำไรขาดทุนและงบดุลของพวกเขา ความผิดพลาดที่ 1: ตัวเลือกสต็อคไม่แสดงถึงต้นทุนที่แท้จริงหลักการพื้นฐานของการบัญชีว่างบการเงินควรบันทึกธุรกรรมที่มีนัยสำคัญทางเศรษฐกิจ ไม่มีใครสงสัยว่าตัวเลือกการซื้อขายมีคุณสมบัติตรงตามเกณฑ์มูลค่าหลายพันล้านดอลลาร์ที่ซื้อและขายทุกวันทั้งในตลาดที่ไม่ขายตามเคาน์เตอร์หรือในตลาดหุ้น สำหรับหลาย ๆ คนแม้ว่าการให้ทุนหุ้นของ บริษัท เป็นเรื่องที่แตกต่างกัน การทำธุรกรรมเหล่านี้ไม่สำคัญทางเศรษฐกิจการโต้เถียงเพราะไม่มีเงินสดเปลี่ยนมือ ในฐานะที่เป็นอดีตผู้บริหารของ American Express CEO Harvey Golub ได้กล่าวไว้ในบทความ Wall Street Journal เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 2545 เงินทุนสนับสนุนหุ้นจะไม่เสียค่าใช้จ่ายใด ๆ กับ บริษัท ดังนั้นจึงไม่ควรบันทึกเป็นค่าใช้จ่ายในงบกำไรขาดทุน ตำแหน่งนั้นท้าทายตรรกะทางเศรษฐกิจโดยไม่ต้องกล่าวถึงสามัญสำนึกในหลาย ๆ ด้าน สำหรับการเริ่มต้นการโอนเงินไม่จำเป็นต้องเกี่ยวข้องกับการโอนเงิน แม้ว่าธุรกรรมที่เกี่ยวข้องกับการรับหรือจ่ายเงินเป็นเงินสดเพียงพอที่จะสร้างธุรกรรมที่บันทึกได้ แต่ก็ไม่จำเป็น เหตุการณ์เช่นการแลกเปลี่ยนหุ้นสำหรับสินทรัพย์การลงนามสัญญาเช่าการให้บำเหน็จบำนาญหรือผลประโยชน์ในวันหยุดในอนาคตสำหรับการจ้างงานในช่วงเวลาปัจจุบันหรือการได้มาซึ่งเอกสารเกี่ยวกับเครดิตการทำธุรกรรมการเรียกเก็บเงินทั้งหมดเนื่องจากการโอนเงินมีมูลค่าแม้ว่าจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงเงินสดในเวลา เกิดขึ้น แม้ว่าจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงเงินสดก็ตามการออกตัวเลือกหุ้นให้กับพนักงานจะต้องเสียสละเงินสดซึ่งเป็นต้นทุนที่เสียโอกาสซึ่งจะต้องมีการคิดค่าใช้จ่าย หาก บริษัท มีการให้หุ้นมากกว่าตัวเลือกให้กับพนักงานทุกคนจะยอมรับว่าค่าใช้จ่ายของ บริษัท สำหรับการทำธุรกรรมนี้จะเป็นเงินสดที่จะได้รับถ้าได้ขายหุ้นในราคาตลาดปัจจุบันให้กับนักลงทุน เป็นเหมือนกันกับตัวเลือกหุ้น เมื่อ บริษัท ให้สิทธิ์แก่พนักงานพนักงานจะละเลยโอกาสที่จะได้รับเงินสดจากผู้จัดจำหน่ายซึ่งสามารถใช้ตัวเลือกเดียวกันนี้และขายพวกเขาในตลาดตัวเลือกการแข่งขันให้กับนักลงทุน Warren Buffett ได้แสดงจุดนี้ในรูปแบบกราฟิกในวันที่ 9 เมษายน พ. ศ. 2545 คอลัมน์วอชิงตันโพสต์เมื่อเขากล่าวว่า Berkshire Hathaway ยินดีที่จะได้รับตัวเลือกแทนเงินสดสำหรับสินค้าและบริการจำนวนมากที่เราขาย บริษัท อเมริกา การให้สิทธิแก่พนักงานมากกว่าการขายให้กับซัพพลายเออร์หรือนักลงทุนผ่านตัวแทนจำหน่ายจะเป็นการสูญเสียเงินสดที่เกิดขึ้นจริงแก่ บริษัท เป็นเรื่องที่ถกเถียงกันมากว่าเงินสดที่ถูกปล่อยออกไปโดยการออกตัวเลือกให้กับพนักงานมากกว่าการขายให้กับนักลงทุนจะถูกหักล้างด้วยเงินสดที่ บริษัท จ่ายให้โดยการจ่ายเงินให้พนักงานน้อยลง ขณะที่สองนักเศรษฐศาสตร์ที่มีชื่อเสียงอย่าง Burton G. Malkiel และ William J. Baumol ได้ตั้งข้อสังเกตใน 4 เมษายน 2545 บทความ Wall Street Journal: บริษัท ผู้ประกอบการรายใหม่อาจไม่สามารถให้การชดเชยเงินสดที่จำเป็นต่อการดึงดูดพนักงานที่โดดเด่น สามารถเสนอตัวเลือกหุ้นได้ แต่ Malkiel และ Baumol น่าเสียดายไม่ได้ทำตามการสังเกตของพวกเขาเพื่อสรุปตรรกะของ ถ้าต้นทุนของหุ้นไม่รวมอยู่ในการวัดรายได้สุทธิ บริษัท ที่ให้สิทธิเลือก underreport ค่าชดเชยและจะเป็นไปได้ที่จะเปรียบเทียบผลกำไรความสามารถในการผลิตและการวัดผลตอบแทนจากการลงทุนของพวกเขากับทางเศรษฐกิจ เทียบเท่า บริษัท ที่มีเพียงโครงสร้างระบบการชดเชยของพวกเขาในทางที่แตกต่างกัน ภาพสมมุติฐานต่อไปนี้แสดงให้เห็นว่าจะเกิดอะไรขึ้น ลองจินตนาการถึง บริษัท สองแห่งคือ KapCorp และ MerBod ซึ่งกำลังแข่งขันกันในธุรกิจเดียวกัน ทั้งสองต่างกันเฉพาะในโครงสร้างของชุดค่าตอบแทนพนักงานของพวกเขา KapCorp จ่ายค่าแรง 400,000 ในค่าชดเชยทั้งหมดในรูปของเงินสดในระหว่างปี นอกจากนี้ในช่วงต้นปียังมีการออกหุ้นกู้มูลค่า 100,000 หุ้นในตลาดทุนซึ่งไม่สามารถใช้สิทธิได้เป็นเวลาหนึ่งปีและพนักงานต้องใช้เงินจำนวน 25 รายในการซื้อตัวเลือกที่ออกใหม่ กระแสเงินสดจ่ายสุทธิของ KapCorp อยู่ที่ 300,000 (400,000 เป็นค่าใช้จ่ายในการชดเชยน้อยกว่า 100,000 จากการขายสิทธิการเช่า) MerBods มีความแตกต่างเพียงเล็กน้อย พนักงานจ่ายเงิน 300,000 เยนและจ่ายเงินให้กับตัวเลือกอื่น ๆ ในมูลค่า 100,000 ชุดในช่วงต้นปี (มีข้อ จำกัด การออกกำลังกายหนึ่งปีเหมือนกัน) ทางเศรษฐกิจทั้งสองตำแหน่งเหมือนกัน แต่ละ บริษัท ได้จ่ายเงินจำนวน 400,000 ในการชดเชยแต่ละรายได้ออกตัวเลือกทั้งหมด 100,000 รายการและสำหรับเงินสดสุทธิที่จ่ายออกทั้งหมด 300,000 บาทหลังจากที่เงินสดที่ได้รับจากการออกตัวเลือกนี้จะหักออกจากเงินสดที่ใช้จ่ายในการชดเชย พนักงานในทั้งสอง บริษัท ถือครองตัวเลือกเดียวกัน 100,000 รายในระหว่างปีซึ่งสร้างแรงจูงใจจูงใจและผลการรักษาที่เหมือนกัน มาตรฐานการบัญชีที่ใช้กันอย่างถูกต้องตามกฎหมายจะช่วยให้การทำธุรกรรมที่เหมือนกันทั้งสองรายการสามารถทำตัวเลขที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิงในการจัดทำงบสิ้นปี KapCorp จะตั้งค่าชดเชย 400,000 และจะแสดงตัวเลือก 100,000 รายการในงบดุลในบัญชีส่วนของผู้ถือหุ้น หากค่าใช้จ่ายของตัวเลือกหุ้นที่ออกให้กับพนักงานไม่ได้รับการยอมรับเป็นค่าใช้จ่าย แต่ MerBod จะจองค่าชดเชยเพียง 300,000 และไม่แสดงตัวเลือกใด ๆ ที่ออกในงบดุลของ สมมติว่ารายได้และค่าใช้จ่ายเหมือนกันจะมีลักษณะเหมือนกับรายได้ของ MerBods สูงกว่า KapCorps 100,000 รายการ MerBod ก็ดูเหมือนจะมีฐานทุนที่ต่ำกว่า KapCorp แม้ว่าจำนวนหุ้นที่เพิ่มขึ้นจะเป็นเช่นเดียวกันสำหรับทั้งสอง บริษัท หากมีการใช้ตัวเลือกทั้งหมด อันเป็นผลมาจากค่าใช้จ่ายในการชดเชยที่ต่ำกว่าและตำแหน่งส่วนของผู้ถือหุ้นที่ต่ำลงการดำเนินงานของ MerBod โดยใช้มาตรการวิเคราะห์ส่วนใหญ่จะดีกว่า KapCorps มาก การบิดเบือนนี้แน่นอนว่าทำซ้ำทุกปีว่าทั้งสอง บริษัท เลือกรูปแบบการชดเชยที่แตกต่างกัน ความถูกต้องตามกฎหมายเป็นมาตรฐานการบัญชีที่อนุญาตให้มีธุรกรรมที่เหมือนกันทางเศรษฐกิจสองรายการในการผลิตตัวเลขที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิงความผิดพลาดที่ 2: ต้นทุนของตัวเลือกสต็อคพนักงานไม่สามารถคาดการณ์ได้ฝ่ายตรงข้ามบางรายเลือกที่จะปกป้องตำแหน่งของตนในด้านปฏิบัติ พวกเขากล่าวว่ารูปแบบการกำหนดราคาแบบเลือกใช้อาจเป็นคำแนะนำสำหรับการประเมินมูลค่าตัวเลือกการซื้อขายแก่สาธารณชน แต่พวกเขาไม่สามารถจับภาพมูลค่าของตัวเลือกหุ้นของพนักงานซึ่งเป็นสัญญาระหว่าง บริษัท และพนักงานสำหรับเครื่องมือที่มีสภาพคล่องต่ำซึ่งไม่สามารถขายแลกเปลี่ยนเปลี่ยนมือเป็นหลักประกันหรือทำประกันความเสี่ยงได้ มันเป็นความจริงที่ว่าโดยทั่วไปตราสารที่ขาดสภาพคล่องจะลดคุณค่าให้กับผู้ถือ แต่การสูญเสียสภาพคล่องของผู้ถือหุ้นทำให้ไม่มีความแตกต่างกับสิ่งที่ผู้ออกจะต้องเสียค่าใช้จ่ายในการสร้างตราสารเว้นแต่ผู้ออกตราสารจะได้รับผลประโยชน์จากการขาดสภาพคล่องหรือไม่ และสำหรับตัวเลือกหุ้นการไม่มีตลาดของเหลวมีผลเพียงเล็กน้อยต่อมูลค่าของผู้ถือ ความงามที่ยิ่งใหญ่ของโมเดลการกำหนดราคาตัวเลือกคือว่าพวกเขาขึ้นอยู่กับลักษณะของหุ้นอ้างอิง นี่เป็นเหตุผลที่ทำให้พวกเขามีส่วนช่วยให้ตลาดตัวเลือกเติบโตอย่างไม่น่าเชื่อในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา ราคา Black-Scholes ของตัวเลือกเท่ากับมูลค่าของพอร์ตหุ้นและเงินสดที่มีการจัดการแบบไดนามิกเพื่อจำลองผลตอบแทนให้กับตัวเลือกนั้น ด้วยหุ้นที่มีสภาพคล่องอย่างสมบูรณ์นักลงทุนที่ไม่มีข้อ จำกัด อื่นใดสามารถป้องกันความเสี่ยงด้านตัวเลือกทั้งหมดและดึงมูลค่าโดยการขายหุ้นและเงินสดที่จำลองออกมาสั้น ๆ ในกรณีดังกล่าวการลดสภาพคล่องของมูลค่าทางเลือกจะน้อยที่สุด และจะใช้แม้ว่าจะไม่มีตลาดสำหรับการซื้อขายตัวเลือกนี้โดยตรง ดังนั้นการขาดสภาพคล่องของตลาดในตัวเลือกหุ้นไม่ได้ด้วยตัวเองนำไปสู่การลดในค่าตัวเลือกให้กับผู้ถือ ธนาคารเพื่อการลงทุนธนาคารพาณิชย์และ บริษัท ประกันภัยได้ดำเนินการไปไกลกว่าพื้นฐาน Black Scholes อายุ 30 ปีเพื่อพัฒนาแนวทางในการกำหนดราคาตัวเลือกทั้งหมด: Standard คนแปลกใหม่ ตัวเลือกที่ซื้อขายผ่านตัวกลางผ่านเคาน์เตอร์และในตลาดหุ้น ตัวเลือกที่เชื่อมโยงกับความผันผวนของสกุลเงิน ตัวเลือกที่ฝังอยู่ในหลักทรัพย์ที่ซับซ้อนเช่นตราสารหนี้ที่แปลงสภาพหุ้นบุริมสิทธิหรือตราสารหนี้ที่เรียกเก็บได้เช่นการจำนองที่มีคุณสมบัติการชำระล่วงหน้าหรืออัตราดอกเบี้ยและพื้น อุตสาหกรรมย่อยทั้งหมดได้พัฒนาขึ้นเพื่อช่วยให้บุคคล บริษัท และผู้จัดการตลาดเงินซื้อและขายหลักทรัพย์ที่ซับซ้อนเหล่านี้ เทคโนโลยีทางการเงินในปัจจุบันอย่างแน่นอนช่วยให้ บริษัท สามารถรวมคุณสมบัติทั้งหมดของตัวเลือกหุ้นของพนักงานในรูปแบบการกำหนดราคาได้ ธนาคารเพื่อการลงทุนไม่กี่แห่งจะเสนอราคาสำหรับผู้บริหารที่ต้องการป้องกันความเสี่ยงหรือขายตัวเลือกหุ้นของตนก่อนที่จะมีการให้สิทธิถ้าแผนธุรกิจของ บริษัท ของพวกเขาอนุญาตให้ทำได้ แน่นอนว่าผู้จัดการตามสูตรหรือผู้จัดจำหน่ายหลักทรัพย์ประมาณการว่าต้นทุนของตัวเลือกหุ้นของพนักงานมีความแม่นยำน้อยกว่าการจ่ายเงินสดหรือการบริจาคร่วมกัน แต่งบการเงินควรมุ่งเน้นที่ถูกต้องในการสะท้อนถึงความเป็นจริงทางเศรษฐกิจมากกว่าความผิดพลาดอย่างแม่นยำ ผู้จัดการมักพึ่งพาการประมาณการสำหรับรายการต้นทุนที่สำคัญเช่นค่าเสื่อมราคาของอาคารและอุปกรณ์และประมาณการหนี้สินที่อาจเกิดขึ้นเช่นการล้างข้อมูลด้านสิ่งแวดล้อมในอนาคตและการตั้งถิ่นฐานจากคดีความรับผิดผลิตภัณฑ์และคดีอื่น ๆ ตัวอย่างเช่นผู้จัดการใช้ประมาณการทางคณิตศาสตร์ตามกฎหมายของอัตราดอกเบี้ยในอนาคตอัตราการเก็บรักษาพนักงานวันเกษียณอายุของพนักงานอายุขัยของพนักงานและคู่สมรสของพวกเขาและการเพิ่มขึ้นของค่ารักษาพยาบาลในอนาคต โมเดลการกำหนดราคาและประสบการณ์ที่กว้างขวางช่วยให้สามารถประมาณการต้นทุนของตัวเลือกหุ้นที่ออกในช่วงเวลาใด ๆ ที่มีความแม่นยำเทียบเท่าหรือมากกว่ารายการอื่น ๆ เหล่านี้ที่มีอยู่แล้วในงบกำไรขาดทุนของ บริษัท และงบดุล การคัดค้านการใช้ Black-Scholes และรูปแบบการประเมินค่าตัวเลือกอื่น ๆ ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปตามความยากลำบากในการประมาณค่าตัวเลือกที่ได้รับ ยกตัวอย่างเช่น John DeLong ในกระดาษสถาบันองค์กรที่มีการแข่งขันในเดือนมิถุนายนปี 2545 ซึ่งมีชื่อว่า The Controversy Options Options และ New Economy แย้งว่าแม้ว่าจะมีการคำนวณมูลค่าตามแบบจำลองการคำนวณจะต้องมีการปรับปรุงเพื่อให้สอดคล้องกับมูลค่าของพนักงาน เขามีสิทธิ์เพียงครึ่งเดียว โดยการจ่ายเงินให้กับพนักงานที่มีหุ้นหรือตัวเลือกของตนเอง บริษัท บังคับให้พวกเขาถือพอร์ตการลงทุนทางการเงินที่ไม่ได้มีความหลากหลายมากความเสี่ยงเพิ่มเติมประกอบกับการลงทุนของพนักงานทุนมนุษย์ของตัวเองใน บริษัท เช่นกัน เนื่องจากเกือบทุกคนมีความเสี่ยงความเกลียดชังเราสามารถคาดหวังให้พนักงานวางค่าน้อยมากในแพคเกจตัวเลือกหุ้นของพวกเขามากกว่าที่อื่น ๆ ที่ดีขึ้นหลากหลายนักลงทุนจะ ประมาณการของขนาดของพนักงานความเสี่ยงลดราคา deadweight นี้เป็นบางครั้งเรียกว่าตั้งแต่ 20 ถึง 50 ขึ้นอยู่กับความผันผวนของหุ้นอ้างอิงและระดับของการกระจายการลงทุนของพนักงาน การมีอยู่ของค่าใช้จ่าย deadweight นี้บางครั้งใช้ในการปรับค่าตอบแทนที่เห็นได้ชัดจากค่าตอบแทนที่เลือกให้แก่ผู้บริหารระดับสูง บริษัท ที่กำลังมองหาตัวอย่างเช่นเพื่อให้รางวัลแก่ซีอีโอของตนด้วยตัวเลือกที่มีมูลค่าถึง 1,000 รายในตลาดอาจเป็นเหตุผลที่ควรออก 2,000 มากกว่า 1,000 ตัวเลือกเพราะจากมุมมองของซีอีโอ เพียง 500 ตัว (เราจะชี้ให้เห็นว่าเหตุผลนี้ยืนยันจุดก่อนหน้าของเราว่าทางเลือกในการทดแทนเงินสด) แต่ในขณะที่อาจมีเหตุผลที่จะพิจารณาต้นทุนที่มีน้ำหนักเกินเมื่อพิจารณาว่าจะมีการชดเชยตามทุน (เช่นตัวเลือก) รวมอยู่ด้วย ผู้บริหารจ่ายแพ็คเก็ตก็ไม่แน่นอนที่เหมาะสมเพื่อให้ค่าใช้จ่ายน้ำหนักตายมีอิทธิพลต่อวิธีที่ บริษัท บันทึกค่าใช้จ่ายของแพ็คเก็ต งบการเงินสะท้อนถึงมุมมองทางเศรษฐกิจของ บริษัท ไม่ใช่หน่วยงาน (รวมถึงพนักงาน) ที่ทำธุรกรรมไว้ ตัวอย่างเช่นเมื่อ บริษัท ขายสินค้าให้กับลูกค้าตัวอย่างเช่นไม่จำเป็นต้องตรวจสอบว่าผลิตภัณฑ์ใดมีคุณค่ากับบุคคลนั้น นับเป็นเงินสดที่คาดว่าจะได้รับจากการทำธุรกรรมเป็นรายได้ ในทำนองเดียวกันเมื่อ บริษัท ซื้อผลิตภัณฑ์หรือบริการจากซัพพลายเออร์จะไม่ตรวจสอบว่าราคาที่จ่ายสูงกว่าหรือน้อยกว่าซัพพลายเออร์ต้นทุนหรือสิ่งที่ซัพพลายเออร์อาจได้รับได้ขายสินค้าหรือบริการที่อื่น บริษัท บันทึกราคาซื้อเป็นเงินสดหรือเทียบเท่าเงินสดที่เสียสละเพื่อซื้อสินค้าหรือบริการ สมมติว่าผู้ผลิตเสื้อผ้ากำลังสร้างศูนย์ออกกำลังกายสำหรับพนักงาน บริษัท จะไม่ทำเช่นนั้นเพื่อแข่งขันกับสโมสรออกกำลังกาย เพื่อสร้างรายได้ที่เพิ่มขึ้นจากการผลิตที่เพิ่มขึ้นและความคิดสร้างสรรค์ของพนักงานที่มีสุขภาพดีและมีความสุขมากขึ้นและเพื่อลดต้นทุนที่เกิดจากการหมุนเวียนและการเจ็บป่วยของพนักงาน ค่าใช้จ่ายของ บริษัท เห็นได้ชัดว่าเป็นค่าใช้จ่ายในการสร้างและรักษาสถานที่ไม่ใช่ค่าที่พนักงานแต่ละคนอาจวางไว้ ค่าใช้จ่ายของศูนย์ออกกำลังกายจะถูกบันทึกเป็นค่าใช้จ่ายเป็นระยะ ๆ ซึ่งตรงกับการเพิ่มรายได้ที่คาดไว้และการลดค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับพนักงาน ข้อแก้ตัวที่สมเหตุสมผลเพียงอย่างเดียวที่เราเห็นในการคิดค่าใช้จ่ายด้านผู้บริหารต่ำกว่ามูลค่าตลาดของพวกเขาคือจากการสังเกตว่ามีการริบสิทธิ์ในการเลือกพนักงานเมื่อลาออกหรือใช้เวลาออกกำลังกายเร็วเกินไปเนื่องจากพนักงานไม่ชอบความเสี่ยง ในกรณีเหล่านี้ส่วนของผู้ถือหุ้นเดิมจะลดลงต่ำกว่าที่ควรจะเป็นอย่างอื่นหรือไม่ส่งผลให้ บริษัท ลดค่าใช้จ่ายในการชดเชย ในขณะที่เราเห็นด้วยกับเหตุผลพื้นฐานของข้อโต้แย้งนี้ผลกระทบของการริบและการออกกำลังกายในช่วงต้นต่อค่านิยมทางทฤษฎีอาจไม่ค่อยพูดเกินจริง ผลกระทบที่แท้จริงของการริบและการออกกำลังกายในระยะแรกซึ่งแตกต่างจากเงินเดือนพนักงานจะไม่สามารถโอนตัวเลือกหุ้นออกจากบุคคลที่ได้รับอนุญาตให้บุคคลอื่นได้ Nontransferability มีสองลักษณะพิเศษที่รวมกันเพื่อทำให้ตัวเลือกของพนักงานมีค่าน้อยกว่าตัวเลือกแบบดั้งเดิมที่มีการซื้อขายในตลาด ประการแรกพนักงานจะสละสิทธิ์ในการเลือกตัวเลือกหากพวกเขาออกจาก บริษัท ก่อนที่ตัวเลือกจะตกเป็น ประการที่สองพนักงานมักจะลดความเสี่ยงโดยใช้ตัวเลือกหุ้นที่ตกเป็นเหยื่อมากกว่านักลงทุนรายใหญ่ที่มีความเชี่ยวชาญซึ่งจะช่วยลดศักยภาพในการจ่ายผลตอบแทนที่สูงขึ้นได้ พนักงานที่มีตัวเลือกที่มีอยู่ในเงินนั้นก็จะใช้สิทธิ์เหล่านี้เมื่อเลิกใช้งานเนื่องจาก บริษัท ส่วนใหญ่ต้องการให้พนักงานใช้หรือเสียสิทธิ์การเดินทางเมื่อออกเดินทาง ในทั้งสองกรณีผลกระทบทางเศรษฐกิจของ บริษัท ในการออกตัวเลือกจะลดลงเนื่องจากมูลค่าและขนาดของผู้ถือหุ้นเดิมจะลดลงน้อยกว่าที่พวกเขาอาจได้รับหรือไม่ได้ทั้งหมด ตระหนักถึงความเป็นไปได้ที่ บริษัท จะต้องใช้ตัวเลือกหุ้นที่มีค่าใช้จ่ายฝ่ายตรงข้ามบางฝ่ายกำลังต่อสู้กับการดำเนินการที่เกิดขึ้นโดยพยายามชักชวนผู้กำหนดมาตรฐานเพื่อลดต้นทุนที่รายงานของตัวเลือกเหล่านั้นลดมูลค่าของพวกเขาจากที่วัดโดยโมเดลทางการเงินเพื่อสะท้อนถึงความแข็งแกร่ง โอกาสในการริบและการออกกำลังกายในช่วงต้น ข้อเสนอปัจจุบันที่ FASB และ IASB นำเสนอจะช่วยให้ บริษัท ต่างๆสามารถประมาณการเปอร์เซ็นต์ของตัวเลือกที่ถูกริบในระหว่างระยะเวลาการได้รับสิทธิและลดค่าใช้จ่ายในการมอบสิทธิด้วยจำนวนนี้ นอกจากนี้แทนที่จะใช้วันที่หมดอายุสำหรับอายุของตัวเลือกในรูปแบบการคิดราคาการเสนอข้อเสนอเพื่อช่วยให้ บริษัท สามารถใช้ชีวิตที่คาดว่าจะมีตัวเลือกเพื่อสะท้อนถึงโอกาสในการออกกำลังกายในช่วงต้น การใช้อายุการใช้งานที่คาดไว้ (ซึ่ง บริษัท อาจคาดว่าจะใกล้เคียงกับระยะเวลาการให้สิทธิ์เช่นว่าสี่ปี) แทนที่จะเป็นระยะเวลาของสัญญาในการบอกว่าเป็นเวลาสิบปีจะช่วยลดต้นทุนโดยประมาณของตัวเลือกนี้ได้ ควรมีการปรับค่าปรับและการออกกำลังกายก่อน แต่วิธีการที่เสนอนี้ทำให้การลดต้นทุนลดลงอย่างมากเนื่องจากไม่สนใจสถานการณ์ที่ตัวเลือกมีแนวโน้มที่จะถูกริบหรือใช้สิทธิในช่วงต้น เมื่อพิจารณาสถานการณ์เหล่านี้การลดค่าใช้จ่ายด้านพนักงานจะลดลงเล็กน้อย ขั้นแรกพิจารณาการริบ การใช้อัตราร้อยละที่รัดกุมสำหรับการปลอมแปลงจากการหมุนเวียนของพนักงานในอดีตหรือในอนาคตจะมีผลต่อเมื่อการริบเป็นเหตุการณ์สุ่มเช่นการจับสลากโดยไม่ขึ้นกับราคาหุ้น อย่างไรก็ตามในความเป็นจริงความเป็นไปได้ที่จะถูกริบนั้นมีส่วนเกี่ยวข้องกับมูลค่าของตัวเลือกที่ถูกริบและจากราคาหุ้น คนมีแนวโน้มที่จะออกจาก บริษัท และสูญเสียตัวเลือกเมื่อราคาหุ้นลดลงและตัวเลือกมีค่าน้อย แต่ถ้า บริษัท ได้ทำดีและราคาหุ้นได้เพิ่มขึ้นอย่างมากตั้งแต่วันที่ให้สิทธิ์ตัวเลือกจะกลายเป็นสิ่งที่มีค่ามากขึ้นและพนักงานจะมีโอกาสน้อยที่จะออก หากการหมุนเวียนและการริบเงินของพนักงานมีโอกาสมากขึ้นเมื่อตัวเลือกมีค่าน้อยที่สุดค่าตัวเลือกทั้งหมดในวันที่ได้รับทุนลดลงเนื่องจากความน่าจะเป็นของการริบ อาร์กิวเมนต์สำหรับการออกกำลังกายในช่วงต้นจะคล้ายกัน นอกจากนี้ยังขึ้นอยู่กับราคาหุ้นในอนาคต พนักงานจะมีแนวโน้มที่จะออกกำลังกายในช่วงต้น ๆ หากความมั่งคั่งส่วนใหญ่ของพวกเขาถูกผูกมัดไว้ใน บริษัท พวกเขาต้องกระจายการลงทุนและพวกเขาก็ไม่มีวิธีอื่นในการลดความเสี่ยงจากราคาหุ้นของ บริษัท อย่างไรก็ตามผู้บริหารอาวุโสมีทางเลือกในการถือครองหุ้นที่ใหญ่ที่สุดไม่น่าจะใช้สิทธิในช่วงต้นและทำลายมูลค่าเมื่อราคาหุ้นเพิ่มขึ้นอย่างมาก บ่อยครั้งที่พวกเขาเป็นเจ้าของหุ้นที่ไม่ จำกัด ซึ่งสามารถขายได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้นเพื่อลดความเสี่ยง หรือพวกเขามีหุ้นที่เพียงพอในการทำสัญญากับธนาคารเพื่อการลงทุนเพื่อป้องกันตำแหน่งที่เลือกไว้โดยไม่ต้องออกกำลังกายก่อนเวลาอันควร เช่นเดียวกับคุณลักษณะการริบการคำนวณอายุการใช้งานที่คาดไว้โดยไม่คำนึงถึงขนาดของการถือครองของพนักงานที่ออกกำลังกายในช่วงต้นหรือความสามารถในการป้องกันความเสี่ยงด้วยวิธีการอื่น ๆ จะทำให้ค่าใช้จ่ายของตัวเลือกต่ำลง รูปแบบการคิดราคาสามารถปรับเปลี่ยนเพื่อรวมอิทธิพลของราคาหุ้นและขนาดของตัวเลือกของพนักงานและการถือครองหุ้นในความน่าจะเป็นของการริบและการออกกำลังกายในช่วงต้น (ดูตัวอย่างเช่น Mark Rubinsteins Fall 1995 บทความในวารสาร Derivatives เกี่ยวกับการประเมินมูลค่าบัญชีของตัวเลือกหุ้นของพนักงาน) ขนาดที่แท้จริงของการปรับค่าใช้จ่ายเหล่านี้ต้องขึ้นอยู่กับข้อมูลของ บริษัท ที่เฉพาะเจาะจงเช่นการแข็งค่าของราคาหุ้นและการกระจายตัวของ การให้สิทธิแก่พนักงาน การปรับเปลี่ยนที่ได้รับการประเมินอย่างเหมาะสมอาจมีขนาดเล็กกว่าการคำนวณที่เสนอ (เห็นได้ชัดว่าได้รับการรับรองโดย FASB และ IASB) แน่นอนสำหรับบาง บริษัท การคำนวณที่ไม่สนใจการริบและการออกกำลังกายในช่วงต้น ๆ อาจมีความใกล้เคียงกับต้นทุนที่แท้จริงมากกว่าตัวเลือกที่ไม่สนใจปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการริบและการตัดสินใจออกกำลังกายก่อน อีกข้อหนึ่งในการป้องกันแนวทางที่มีอยู่คือ บริษัท ต่างๆได้เปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับต้นทุนของทุนสนับสนุนทางเลือกไว้ในเชิงอรรถเพื่อให้งบการเงินแล้ว นักลงทุนและนักวิเคราะห์ที่ต้องการปรับงบรายได้สำหรับค่าตัวเลือกจึงมีข้อมูลที่จำเป็นพร้อมใช้งาน เราพบว่าอาร์กิวเมนต์ยากที่จะกลืน ตามที่เราได้ชี้แจงไว้เป็นหลักการพื้นฐานของการบัญชีว่างบกำไรขาดทุนและงบดุลควรแสดงถึงภาวะเศรษฐกิจที่สำคัญของ บริษัท การยับยั้งประเด็นสำคัญที่มีนัยสำคัญทางเศรษฐกิจเช่นการให้สิทธิแก่พนักงานในเชิงอรรถจะเป็นการบิดเบือนรายงานเหล่านั้นอย่างเป็นระบบ แต่แม้ว่าเราจะยอมรับหลักการที่ว่าการเปิดเผยเชิงอรรถนั้นเพียงพอแล้ว แต่ในความเป็นจริงเราจะหาทางออกที่ไม่ดีสำหรับการรับรู้ค่าใช้จ่ายโดยตรงจากคำแถลงหลัก ตอนนี้นักวิเคราะห์หลักทรัพย์นักกฎหมายและหน่วยงานกำกับดูแลด้านการลงทุนใช้ฐานข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์เพื่อคำนวณอัตราส่วนความสามารถในการทำกำไรจากตัวเลขในงบกำไรขาดทุนและงบดุลที่ตรวจสอบแล้วของ บริษัท นักวิเคราะห์ที่ติดตาม บริษัท แต่ละรายหรือแม้แต่กลุ่มเล็ก ๆ บริษัท อาจทำการปรับเปลี่ยนข้อมูลที่เปิดเผยไว้ในเชิงอรรถ แต่นั่นอาจเป็นเรื่องยากและค่าใช้จ่ายสำหรับกลุ่ม บริษัท ขนาดใหญ่ที่ใช้ข้อมูลประเภทต่างๆในรูปแบบที่ไม่เป็นไปตามข้อกำหนดเป็นเชิงอรรถ เห็นได้ชัดว่ามันง่ายกว่ามากที่จะเปรียบเทียบ บริษัท ต่างๆในเขตข้อมูลที่เท่าเทียมกันซึ่งค่าใช้จ่ายในการชดเชยทั้งหมดรวมอยู่ในรายได้แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นตัวเลขที่ถูกเปิดเผยในเชิงอรรถสามารถเชื่อถือได้น้อยกว่าข้อมูลที่เปิดเผยในงบการเงินหลัก สำหรับสิ่งหนึ่งผู้บริหารและผู้สอบบัญชีมักจะพิจารณาเชิงอรรถเพิ่มเติมและอุทิศเวลาให้กับพวกเขาน้อยกว่าที่พวกเขาทำกับตัวเลขในงบหลัก เป็นตัวอย่างหนึ่งในเชิงอรรถในรายงานประจำปีของ eBays ปีงบประมาณ พ. ศ. 2543 แสดงให้เห็นถึงมูลค่ายุติธรรมโดยเฉลี่ยที่ได้รับจากการให้สิทธิในปีพ. ศ. 2542 ซึ่งเท่ากับ 105.03 สำหรับปีที่มีการใช้สิทธิโดยเฉลี่ยคือ 64.59 เพียงเท่านี้มูลค่าของตัวเลือกที่ได้รับอาจสูงกว่ามูลค่าของหลักทรัพย์อ้างอิงได้ไม่เกิน 63 เท่า ในปีงบประมาณ 2543 มีการรายงานผลกระทบเช่นเดียวกัน: มูลค่ายุติธรรมของสิทธิที่ได้รับจาก 103.79 และราคาใช้สิทธิเฉลี่ย 62.69 เห็นได้ชัดว่าข้อผิดพลาดนี้ได้รับการตรวจพบในที่สุดตั้งแต่ปีงบประมาณ 2544 ได้มีการปรับย้อนหลังค่าเฉลี่ยวันที่ให้สิทธิแก่ผู้สมัครในปี 2542 และปี 2543 เป็น 40.45 และ 41.40 ตามลำดับ เราเชื่อว่าผู้บริหารและผู้สอบบัญชีจะมีความรอบคอบและระมัดระวังในการได้รับการประมาณต้นทุนที่แท้จริงของตัวเลือกหุ้นถ้าตัวเลขเหล่านี้รวมอยู่ในงบกำไรขาดทุนของ บริษัท มากกว่าที่พวกเขาทำเพื่อการเปิดเผยข้อมูลเชิงอรรถ เพื่อนร่วมงานของเรา William Sahlman ในบทความ HBR เดือนธันวาคมปี 2545 ของเขาเรื่อง Expensing Options Solves Nothing ได้แสดงความกังวลว่าความมั่งคั่งของข้อมูลที่มีประโยชน์ซึ่งมีอยู่ในเชิงอรรถเกี่ยวกับตัวเลือกหุ้นจะหายไปหากตัวเลือกถูกใช้ไป แต่แน่นอนการตระหนักถึงต้นทุนของตัวเลือกในงบกำไรขาดทุนไม่ได้หมายความว่าจะให้เชิงอรรถที่อธิบายถึงการแจกจ่ายเงินทุนและวิธีการและพารามิเตอร์ที่ใช้ในการคำนวณต้นทุนของตัวเลือกหุ้น นักวิเคราะห์บางคนของหุ้นตัวเลือกค่าใช้จ่ายโต้เถียงเป็นร่วมทุนนิยมจอห์น Doerr และ FedEx CEO Frederick Smith ได้ใน 5 เมษายน 2002 คอลัมน์ New York Times ว่าถ้าจำเป็นต้องใช้ค่าใช้จ่ายผลกระทบของตัวเลือกจะถูกนับสองครั้งในกำไรต่อหุ้น : อันดับแรกเป็นโอกาสในการลดลงของกำไรโดยการเพิ่มจำนวนหุ้นที่โดดเด่นและอันดับสองเป็นรายได้ที่รายงาน ผลกำไรจะไม่ถูกต้องและทำให้เกิดความเข้าใจผิดต่อหุ้น เรามีปัญหากับข้อโต้แย้งนี้ อันดับแรกค่าตัวเลือกจะคำนวณเฉพาะการคำนวณกำไรต่อหุ้นโดยอิงตามเกณฑ์ GAAP เมื่อราคาตลาดปัจจุบันสูงกว่าราคาการใช้สิทธิ ดังนั้นตัวเลข EPS ที่ปรับลดลงอย่างสมบูรณ์ยังคงไม่สนใจค่าใช้จ่ายทั้งหมดของตัวเลือกที่ใกล้เคียงกับเงินหรืออาจจะกลายเป็นเงินถ้าราคาหุ้นปรับตัวขึ้นอย่างมากในระยะใกล้ ๆ ประการที่สองการลดลงของผลกระทบทางเศรษฐกิจของการให้สิทธิซื้อหุ้นเพื่อการคำนวณ EPS จะบิดเบือนการวัดรายได้ที่รายงานจะไม่ได้รับการปรับเพื่อสะท้อนถึงผลกระทบทางเศรษฐกิจของต้นทุนสิทธิ มาตรการเหล่านี้เป็นข้อสรุปที่สำคัญมากขึ้นในการเปลี่ยนแปลงมูลค่าทางเศรษฐกิจของ บริษัท มากกว่าการกระจายรายได้ตามอัตราส่วนรายได้ให้กับผู้ถือหุ้นรายย่อยที่เปิดเผยไว้ในสูตร EPS สมมติว่า บริษัท ต่างๆต้องชดเชยซัพพลายเออร์วัสดุแรงงานพลังงานและบริการที่ซื้อด้วยตัวเลือกหุ้นแทนการใช้เงินสดและหลีกเลี่ยงการรับรู้ค่าใช้จ่ายทั้งหมดในงบกำไรขาดทุน รายได้และมาตรการในการทำกำไรของพวกเขาทั้งหมดจะพองตัวลงอย่างไม่มีการคิดค่าใช้จ่ายเท่าที่จะไร้ผลสำหรับวัตถุประสงค์ในการวิเคราะห์เท่านั้นตัวเลขกำไรต่อหุ้นจะได้รับผลกระทบทางเศรษฐกิจใด ๆ จากเงินอุดหนุนทางเลือก การคัดค้านที่ใหญ่ที่สุดของเราต่อข้อเรียกร้องปลอมนี้คือแม้การคำนวณกำไรต่อหุ้นปรับลดทั้งหมดไม่ได้สะท้อนถึงผลกระทบทางเศรษฐกิจของทุนสนับสนุนหุ้นอย่างเต็มที่ ตัวอย่างต่อไปนี้แสดงให้เห็นถึงปัญหา แต่สำหรับวัตถุประสงค์ของความเรียบง่ายเราจะใช้ทุนหุ้นแทนตัวเลือก เหตุผลก็เหมือนกันสำหรับทั้งสองกรณี สมมติว่าทั้งสอง บริษัท สมมุติของเรา KapCorp และ MerBod มีจำนวนหุ้นที่จำหน่ายได้ 8,000 รายไม่มีหนี้และรายได้ประจำปี 100,000 KapCorp ตัดสินใจที่จะจ่ายเงินให้พนักงานและซัพพลายเออร์จำนวน 90,000 เหรียญและไม่มีค่าใช้จ่ายอื่น ๆ อย่างไรก็ตาม MerBod ชดเชยพนักงานและซัพพลายเออร์ของ บริษัท ด้วยเงินสด 80,000 หุ้นและหุ้นสามัญ 2,000 หุ้นโดยมีราคาตลาดเฉลี่ย 5 หุ้นต่อหุ้น ต้นทุนต่อ บริษัท แต่ละแห่งมีค่าเท่ากับ 90,000 แต่รายได้สุทธิของพวกเขาและตัวเลข EPS แตกต่างกันมาก รายได้สุทธิก่อนหักภาษีของ KapCorps คือ 10,000 หรือ 1.25 ต่อหุ้น ในทางตรงกันข้าม MerBods รายงานรายได้สุทธิ (ซึ่งละเว้นค่าใช้จ่ายของส่วนของผู้ถือหุ้นให้กับพนักงานและซัพพลายเออร์) คือ 20,000 และ EPS ของ บริษัท เท่ากับ 2.00 (ซึ่งคำนึงถึงการออกหุ้นใหม่) แน่นอนว่าทั้งสอง บริษัท มียอดเงินสดและยอดคงเหลือที่แตกต่างกันโดยมีข้อเรียกร้องอยู่ แต่ KapCorp สามารถขจัดความแตกต่างดังกล่าวได้โดยการออกหุ้น 2,000 หุ้นในตลาดในช่วงปีที่ราคาขายเฉลี่ย 5 บาทต่อหุ้น ขณะนี้ บริษัท ทั้งสองแห่งได้ปิดบัญชีเงินสดจำนวน 20,000 และ 10,000 หุ้น อย่างไรก็ตามภายใต้หลักการบัญชีในปัจจุบันธุรกรรมนี้จะทำให้เกิดช่องว่างระหว่างตัวเลขกำไรต่อหุ้นเท่านั้น KapCorps รายงานรายได้ยังคง 10,000 เนื่องจากมูลค่า 10,000 เพิ่มเติมที่ได้จากการขายหุ้นจะไม่ถูกรายงานในกำไรสุทธิ แต่ส่วนของกำไรต่อหุ้นเพิ่มขึ้นจาก 8,000 เป็น 10,000 ดังนั้น KapCorp รายงานกำไรต่อหุ้น 1.00 ต่อ MerBods 2.00 แม้ว่าสถานะทางเศรษฐกิจจะเหมือนกัน: 10,000 หุ้นที่โดดเด่นและยอดเงินสดเพิ่มขึ้น 20,000 คนที่อ้างว่าตัวเลือกค่าใช้จ่ายสร้างปัญหาการนับสองครั้งที่ตัวเองสร้างหน้าจอควันเพื่อซ่อนผลรายได้บิดเบือนผลของการให้สิทธิหุ้น คนที่อ้างว่าตัวเลือกค่าใช้จ่ายสร้างปัญหาการนับสองครั้งที่ตัวเองสร้างหน้าจอควันเพื่อซ่อนผลรายได้บิดเบือนผลของการให้สิทธิหุ้น ถ้าเราบอกว่า EPS ที่ปรับลดแล้วเต็มรูปแบบเป็นวิธีที่ถูกต้องในการเปิดเผยผลกระทบของตัวเลือกหุ้นดังนั้นเราควรเปลี่ยนกฎบัญชีในปัจจุบันสำหรับกรณีที่ บริษัท ออกหุ้นสามัญหุ้นบุริมสิทธิแปลงสภาพหรือหุ้นกู้แปลงสภาพเพื่อจ่ายค่าหุ้น บริการหรือทรัพย์สิน ในปัจจุบันเมื่อมีการทำธุรกรรมดังกล่าวราคาทุนจะวัดมูลค่าด้วยมูลค่ายุติธรรมของสิ่งตอบแทน Why should options be treated differently Fallacy 4: Expensing Stock Options Will Hurt Young Businesses Opponents of expensing options also claim that doing so will be a hardship for entrepreneurial high-tech firms that do not have the cash to attract and retain the engineers and executives who translate entrepreneurial ideas into profitable, long-term growth. This argument is flawed on a number of levels. For a start, the people who claim that option expensing will harm entrepreneurial incentives are often the same people who claim that current disclosure is adequate for communicating the economics of stock option grants. The two positions are clearly contradictory. If current disclosure is sufficient, then moving the cost from a footnote to the balance sheet and income statement will have no market effect. But to argue that proper costing of stock options would have a significant adverse impact on companies that make extensive use of them is to admit that the economics of stock options, as currently disclosed in footnotes, are not fully reflected in companies market prices. More seriously, however, the claim simply ignores the fact that a lack of cash need not be a barrier to compensating executives. Rather than issuing options directly to employees, companies can always issue them to underwriters and then pay their employees out of the money received for those options. Considering that the market systematically puts a higher value on options than employees do, companies are likely to end up with more cash from the sale of externally issued options (which carry with them no deadweight costs) than they would by granting options to employees in lieu of higher salaries. Even privately held companies that raise funds through angel and venture capital investors can take this approach. The same procedures used to place a value on a privately held company can be used to estimate the value of its options, enabling external investors to provide cash for options about as readily as they provide cash for stock. Thats not to say, of course, that entrepreneurs should never get option grants. Venture capital investors will always want employees to be compensated with some stock options in lieu of cash to be assured that the employees have some skin in the game and so are more likely to be honest when they tout their companys prospects to providers of new capital. But that does not preclude also raising cash by selling options externally to pay a large part of the cash compensation to employees. We certainly recognize the vitality and wealth that entrepreneurial ventures, particularly those in the high-tech sector, bring to the U. S. economy. A strong case can be made for creating public policies that actively assist these companies in their early stages, or even in their more established stages. The nation should definitely consider a regulation that makes entrepreneurial, job-creating companies healthier and more competitive by changing something as simple as an accounting journal entry. But we have to question the effectiveness of the current rule, which essentially makes the benefits from a deliberate accounting distortion proportional to companies use of one particular form of employee compensation. After all, some entrepreneurial, job-creating companies might benefit from picking other forms of incentive compensation that arguably do a better job of aligning executive and shareholder interests than conventional stock options do. Indexed or performance options, for example, ensure that management is not rewarded just for being in the right place at the right time or penalized just for being in the wrong place at the wrong time. A strong case can also be made for the superiority of properly designed restricted stock grants and deferred cash payments. Yet current accounting standards require that these, and virtually all other compensation alternatives, be expensed. Are companies that choose those alternatives any less deserving of an accounting subsidy than Microsoft, which, having granted 300 million options in 2001 alone, is by far the largest issuer of stock options A less distorting approach for delivering an accounting subsidy to entrepreneurial ventures would simply be to allow them to defer some percentage of their total employee compensation for some number of years, which could be indefinitelyjust as companies granting stock options do now. That way, companies could get the supposed accounting benefits from not having to report a portion of their compensation costs no matter what form that compensation might take. What Will Expensing Involve Although the economic arguments in favor of reporting stock option grants on the principal financial statements seem to us to be overwhelming, we do recognize that expensing poses challenges. For a start, the benefits accruing to the company from issuing stock options occur in future periods, in the form of increased cash flows generated by its option motivated and retained employees. The fundamental matching principle of accounting requires that the costs of generating those higher revenues be recognized at the same time the revenues are recorded. This is why companies match the cost of multiperiod assets such as plant and equipment with the revenues these assets produce over their economic lives. In some cases, the match can be based on estimates of the future cash flows. In expensing capitalized software-development costs, for instance, managers match the costs against a predicted pattern of benefits accrued from selling the software. In the case of options, however, managers would have to estimate an equivalent pattern of benefits arising from their own decisions and activities. That would likely introduce significant measurement error and provide opportunities for managers to bias their estimates. We therefore believe that using a standard straight-line amortization formula will reduce measurement error and management bias despite some loss of accuracy. The obvious period for the amortization is the useful economic life of the granted option, probably best measured by the vesting period. Thus, for an option vesting in four years, 148 of the cost of the option would be expensed through the income statement in each month until the option vests. This would treat employee option compensation costs the same way the costs of plant and equipment or inventory are treated when they are acquired through equity instruments, such as in an acquisition. In addition to being reported on the income statement, the option grant should also appear on the balance sheet. In our opinion, the cost of options issued represents an increase in shareholders equity at the time of grant and should be reported as paid-in capital. Some experts argue that stock options are more like contingent liability than equity transactions since their ultimate cost to the company cannot be determined until employees either exercise or forfeit their options. This argument, of course, ignores the considerable economic value the company has sacrificed at time of grant. Whats more, a contingent liability is usually recognized as an expense when it is possible to estimate its value and the liability is likely to be incurred. At time of grant, both these conditions are met. The value transfer is not just probable it is certain. The company has granted employees an equity security that could have been issued to investors and suppliers who would have given cash, goods, and services in return. The amount sacrificed can also be estimated, using option-pricing models or independent estimates from investment banks. There has to be, of course, an offsetting entry on the asset side of the balance sheet. FASB, in its exposure draft on stock option accounting in 1994, proposed that at time of grant an asset called prepaid compensation expense be recognized, a recommendation we endorse. FASB, however, subsequently retracted its proposal in the face of criticism that since employees can quit at any time, treating their deferred compensation as an asset would violate the principle that a company must always have legal control over the assets it reports. We feel that FASB capitulated too easily to this argument. The firm does have an asset because of the option grantpresumably a loyal, motivated employee. Even though the firm does not control the asset in a legal sense, it does capture the benefits. FASBs concession on this issue subverted substance to form. Finally, there is the issue of whether to allow companies to revise the income number theyve reported after the grants have been issued. Some commentators argue that any recorded stock option compensation expense should be reversed if employees forfeit the options by leaving the company before vesting or if their options expire unexercised. But if companies were to mark compensation expense downward when employees forfeit their options, should they not also mark it up when the share price rises, thereby increasing the market value of the options Clearly, this can get complicated, and it comes as no surprise that neither FASB nor IASB recommends any kind of postgrant accounting revisions, since that would open up the question of whether to use mark-to-market accounting for all types of assets and liabilities, not just share options. At this time, we dont have strong feelings about whether the benefits from mark-to-market accounting for stock options exceed the costs. But we would point out that people who object to estimating the cost of options granted at time of issue should be even less enthusiastic about reestimating their options cost each quarter. We recognize that options are a powerful incentive, and we believe that all companies should consider them in deciding how to attract and retain talent and align the interests of managers and owners. But we also believe that failing to record a transaction that creates such powerful effects is economically indefensible and encourages companies to favor options over alternative compensation methods. It is not the proper role of accounting standards to distort executive and employee compensation by subsidizing one form of compensation relative to all others. Companies should choose compensation methods according to their economic benefitsnot the way they are reported. It is not the proper role of accounting standards to distort executive and employee compensation by subsidizing one form of compensation relative to all others. A version of this article appeared in the March 2003 issue of Harvard Business Review. The Controversy Over Option Expensing The question of whether or not to expense options has been around for as long as companies have been using options as a form of compensation. But the debate really heated up in the wake of the dotcom bust. This article will look at the debate and propose a solution. Before we discuss the debate, we need to review what options are and why they are used as a form of compensation. หากต้องการเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับการอภิปรายเกี่ยวกับการจ่ายเงินรางวัลตัวเลือกโปรดดูที่การโต้เถียงเรื่องการชดเชยตัวเลือก Why Options Are Used as Compensation Using options instead of cash to pay employees is an attempt to better align the interests of the managers with those of the shareholders. Using options is supposed to prevent management from maximizing short-term gains at the expense of the long-term survival of the company. For example, if the executive bonus program consists solely of rewarding management for maximizing near-term profit goals, there is no incentive for management to invest in the research amp development (RampD) or capital expenditures required to keep the company competitive over the long term. ผู้บริหารชะลอการเลื่อนค่าใช้จ่ายเหล่านี้เพื่อช่วยให้พวกเขาทำกำไรได้ตามเป้าหมายรายไตรมาส หากไม่มีการลงทุนที่จำเป็นใน RampD และการบำรุงรักษาทุน บริษัท อาจสูญเสียข้อได้เปรียบด้านการแข่งขันและกลายเป็นผู้แพ้เงิน เป็นผลให้ผู้จัดการยังคงได้รับโบนัสของพวกเขาจ่ายแม้ว่าหุ้นของ บริษัท จะลดลง เห็นได้ชัดว่าโครงการโบนัสประเภทนี้ไม่ได้อยู่ในความสนใจของผู้ถือหุ้นที่ลงทุนใน บริษัท เพื่อการแข็งค่าของเงินทุนระยะยาว Using options instead of cash is supposed to incite the executives to work so the company achieves long-term earnings growth, which should, in turn, maximize the value of their own stock options. ก่อนปีพ. ศ. 2533 การอภิปรายเกี่ยวกับว่าควรเลือกใช้ตัวเลือกในงบกำไรขาดทุนหรือไม่นั้นเป็นการอภิปรายเชิงวิชาการด้วยเหตุผลสองประการคือการใช้งานที่ จำกัด และความเข้าใจว่าตัวเลือกมีความสำคัญอย่างไร Option awards were limited to C-level (CEO. CFO. COO. etc.) executives because these were the people who were making the make-or-break decisions for the shareholders. The relatively small number of people in such programs minimized the size of the impact on the income statement. which also minimized the perceived importance of the debate. เหตุผลประการที่สองมีการถกเถียงอย่าง จำกัด คือต้องรู้ว่ารูปแบบทางคณิตศาสตร์ลึกลับมีมูลค่าตัวเลือกอย่างไร Option pricing models require many assumptions, which can all change over time. Because of their complexity and high level of variability, options cannot be explained adequately in a 15-second soundbite (which is mandatory for major news companies). Accounting standards do not specify which option-pricing model should be used, but the most widely used is the Black-Scholes option-pricing model. (Take advantage of stock movements by getting to know these derivatives Understanding Option Pricing .) Everything changed in the mid-1990s. The use of options exploded as all types of companies began using them as a way to finance growth. dotcoms เป็นผู้ใช้ที่มีอำนาจมากที่สุด (abusers) - พวกเขาใช้ตัวเลือกในการจ่ายค่าจ้างพนักงานซัพพลายเออร์และเจ้าของบ้าน Dotcom workers sold their souls for options as they worked slave hours with the expectation of making their fortunes when their employer became a publicly-traded company. Option use spread to non-tech companies because they had to use options in order to hire the talent they wanted. ในที่สุดตัวเลือกกลายเป็นส่วนที่จำเป็นของแพคเกจค่าตอบแทนแรงงาน ในตอนท้ายของทศวรรษ 1990 ดูเหมือนว่าทุกคนมีทางเลือก But the debate remained academic as long as everyone was making money. The complicated valuation models kept the business media at bay. แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง The dotcom crash witch-hunt made the debate headline news. The fact that millions of workers were suffering from not only unemployment but also worthless options was widely broadcast. การให้ความสำคัญกับสื่อมากขึ้นด้วยการค้นพบความแตกต่างระหว่างแผนการเลือกผู้บริหารกับผู้ที่เสนอตำแหน่งและไฟล์ แผนระดับซีก็มักจะมีราคาแพงซึ่งทำให้ซีอีโอออกจากเบ็ดเพื่อตัดสินใจที่ไม่ดีและเห็นได้ชัดว่าพวกเขามีอิสระในการขายมากขึ้น แผนงานที่ให้แก่พนักงานคนอื่น ๆ ไม่ได้มาพร้อมกับสิทธิพิเศษเหล่านี้ การรักษาที่ไม่เท่ากันนี้ทำให้มีข่าวดีสำหรับข่าวตอนเย็นและการอภิปรายก็เข้าสู่เวทีกลาง ผลกระทบต่อ EPS ผลักดันการโต้วาทีทั้ง บริษัท เทคโนโลยีและ บริษัท ที่ไม่ใช่เทคโนโลยีมีการใช้ตัวเลือกมากขึ้นแทนการจ่ายเงินสดให้กับพนักงาน ตัวเลือกการเพิ่มค่าใช้จ่ายมีผลต่อ EPS ได้อย่างมีนัยสำคัญ First, as of 2006, it increases expenses because GAAP requires stock options to be expensed. ประการที่สองจะช่วยลดภาษีเนื่องจาก บริษัท ต่างๆได้รับอนุญาตให้หักค่าใช้จ่ายดังกล่าวเพื่อวัตถุประสงค์ทางภาษีซึ่งอาจสูงกว่าจำนวนที่จองไว้ (Learn more in our Employee Stock Option Tutorial .) The Debate Centers on the Value of the Options The debate over whether or not to expense options centers on their value. Fundamental accounting requires that expenses be matched with the revenues they generate. ไม่มีใครโต้แย้งกับทฤษฎีว่าตัวเลือกถ้าเป็นส่วนหนึ่งของค่าชดเชยควรได้รับการชดเชยเมื่อได้รับจากพนักงาน (ตกเป็น) But how to determine the value to be expensed is open to debate. ประเด็นหลักของการอภิปรายเป็นประเด็นที่สอง: มูลค่ายุติธรรมและระยะเวลา The main value argument is that, because options are difficult to value, they should not be expensed. ข้อสันนิษฐานที่หลากหลายและต่อเนื่องในโมเดลไม่ได้ให้ค่าคงที่ที่สามารถใช้จ่ายได้ It is argued that using constantly changing numbers to represent one expense would result in a mark-to-market expense that would wreck havoc with EPS and only further confuse investors. (Note: This article focuses on fair value. The value debate also hinges on whether to use intrinsic or fair value.) The other component of the argument against expensing options looks at the difficulty of determining when the value is actually received by the employees: at the time it is given (awarded) or at the time it is used (exercised) If today you are given the right to pay 10 for a 12 stock but do not actually gain that value (by exercising the option ) until a later period, when does the company actually incur the expense When it gave you the right, or when it had to pay up (For more, read A New Approach To Equity Compensation .) These are difficult questions, and the debate will be ongoing as politicians try to understand the intricacies of the issues while making sure they generate good headlines for their re-election campaigns. การกำจัดตัวเลือกและการมอบรางวัลหุ้นโดยตรงสามารถแก้ไขปัญหาได้ทั้งหมด ซึ่งจะช่วยลดการถกเถียงด้านมูลค่าและทำงานได้ดีขึ้นในการจัดให้มีการบริหารผลประโยชน์กับผู้ถือหุ้นทั่วไป เนื่องจากตัวเลือกไม่ได้เป็นหุ้นและสามารถปรับราคาใหม่ได้หากจำเป็นทำให้พวกเขามีส่วนร่วมในการจูงใจผู้บริหารมากกว่าที่จะคิดเหมือนผู้ถือหุ้น The Bottom Line The current debate clouds the key issue of how to make executives more accountable for their decisions. Using stock awards instead of options would eliminate the option for executives to gamble (and later re-price the options), and it would provide a solid price to expense (the cost of the shares on the day of the award). นอกจากนี้ยังช่วยให้นักลงทุนเข้าใจถึงผลกระทบที่เกิดขึ้นทั้งรายได้สุทธิและหุ้นที่โดดเด่น (To learn more, see The Dangers Of Options Backdating . The True Cost Of Stock Options .) Beta is a measure of the volatility, or systematic risk, of a security or a portfolio in comparison to the market as a whole. ประเภทของภาษีที่เรียกเก็บจากเงินทุนที่เกิดจากบุคคลและ บริษัท กำไรจากการลงทุนเป็นผลกำไรที่นักลงทุนลงทุน คำสั่งซื้อความปลอดภัยที่ต่ำกว่าหรือต่ำกว่าราคาที่ระบุ คำสั่งซื้อวงเงินอนุญาตให้ผู้ค้าและนักลงทุนระบุ กฎสรรพากรภายใน (Internal Internal Revenue Service หรือ IRS) ที่อนุญาตให้มีการถอนเงินที่ปลอดจากบัญชี IRA กฎกำหนดให้ การขายหุ้นครั้งแรกโดย บริษัท เอกชนต่อสาธารณชน การเสนอขายหุ้นหรือไอพีโอมักจะออกโดย บริษัท ขนาดเล็กที่มีอายุน้อยกว่าที่แสวงหา DebtEquity Ratio is debt ratio used to measure a company039s financial leverage or a debt ratio used to measure an individual. Expensing Stock Options: Can FASB Prevail When the Financial Accounting Standards Board (FASB) recently announced it may require companies to recognize the value of stock option-based compensation by expensing the value on the income statement (current regulations permit footnote disclosure in financial reports), it appeared to be ready to resolve a contentious issue. But the proposal has generated a war of words, pitting heavyweights like Alan Greenspan and Warren Buffett who favor the expense model against powerful opponents like SEC Commissioner Paul Atkins and Louisiana Rep. Richard Baker, chairman of the House Subcommittee on Capital Markets, Insurance and Government Sponsored Enterprises. The last FASB effort to require an options-expense treatment, back in 1994, foundered in the face of political and industry opposition that threatened the Boards very existence. According to Wharton faculty and others however, FASB should be able to stand up to the pressure this time around. Beginning in the 1990s, employee stock options which generally give recipients the right to buy the related stock at a set price for a set period of time regardless of market fluctuations appeared to be an easy path to wealth, as an estimated several thousand Microsoft Millionaires can testify. But critics charge that options also fueled corporate scandals like Enron Corp. and Worldcom Inc. by tempting executives to artificially pump up stock prices. Some investors and others also argue that the underlying accounting treatment which enabled companies to avoid expensing stock option-based compensation is flawed because, for example, it gives some option-heavy sectors, like high-tech, a reporting edge over companies that utilize more traditional forms of compensation that are reflected on an income, or profit and loss statement (PampL). Now a FASB Exposure Draft. Share-Based Payment, an Amendment of FASB Statements No. 123 and 95 . seeks to improve existing accounting rules and provides more complete, higher quality information for investors, according to the Board. The comment period for the exposure draft ends June 30, and FASB plans to hold public roundtable meetings to gather additional input on the proposal. The Financial Accounting Standards Board wants companies to recognize the value of options used to purchase labor from employees, observes Wharton accounting professor Wayne R. Guay. Why should this be any different than issuing stock options for raw materials, supplies or other categories that are recognized as business expenses on the income statement when the items are used Curiously, labor is the only item thats not recognized. But not everyone agrees with that analysis. Rep. Baker, for example, recently said he was 8220significantly disappointed8221 over FASBs plans, and planned to launch congressional moves to halt it, according to the Dow Jones Newswires service. And a January dispatch from Reuters reported that at an American Enterprise Institute think-tank conference, SEC Commissioner Atkins questioned the need to expense options, expressing concerns that the Board was moving towards the requirement for political reasons, instead of accounting ones. Atkins reportedly said, however, that he was speaking in a personal capacity, not an official one. In fact, according to published reports, Atkins boss, SEC Chairman William Donaldson, is in favor of expensing stock options. Predictably perhaps, high-tech giants like Intel Corp. and Cisco Systems. both of which have resisted calls to expense employee stock options, sounded an alarm over FASBs proposal. In a recent proxy filing Intel urged shareholders to vote against a shareholder proposal to have the company expense the cost of all future stock options. Indeed the high-tech segment as a whole has traditionally argued that its earnings and competitive advantage could erode if the value of stock options which have been heavily used to attract talent were reflected on the PampL. Sponsored Content: But even before FASBs latest announcement, some cracks in the high-tech front were evident. Late last year for example, Microsoft modified its stock option compensation program to reward employees with actual shares of stock. At the time, some observers interpreted this as a tacit admission that management no longer expected huge run-ups in its stock price and in fact Microsoft stock has declined from a peak of about 30 in late 2003 to about 25 in mid-April 2004. In addition, the company announced its intention to expense all equity-based compensation, including previously granted stock options. Another tech-based company, the online DVD rental service Netflix, also announced last year that it would expense options. Published reports quoted CFO Barry McCarthy as observing that the move gave the company greater consistency in its financial reporting. FASBs new proposal has the support of the Big Four CPA firms. In a joint letter dated March 17, addressed to Rep. Baker and to Rep. Paul E. Kanjorski (the ranking member of Bakers subcommittee), the titans of the accounting industry framed their arguments in the context of a need for FASBs continued independence. We continue to support the view that the fair value of all employee stock options should be reported as compensation expense, reads part of the letter, which is signed by the Big Four chairmen and CEOs. It goes on to urge Congress to continue its recognition of the critical contribution of an independent FASB to the effective operation of the capital markets. Politics aside, high-tech companies have also expressed fears that a sudden shift to option-expensing could lead to precipitous plunges in their PampLs, potentially triggering crippling declines in their stock prices the very tool that they have used to attract and retain talent. But Whartons Guay dismissed those concerns, and a pair of high-profile studies appears to support his position. Stock options represent a compensation tool and if they are effective, one would expect companies to continue to use them, regardless of the reporting mechanism, he argues. Also, the dollar amount of option expense is generally disclosed in footnote format already, so institutional investors and others know it, and analysts already consider it. Several hundred firms are already expensing their options, and their stock prices do not appear to have suffered from the approach. A similar conclusion was reached by the Congressional Budget Office, which recently released a study of the potential effects of expensing stock options. Titled Accounting for Employee Stock Options and dated April 2004, the report notes, among other conclusions, that if companies do not recognize as an expense the fair value of employee stock options, measured when the options are granted, the firms reported net income will be overstated. Further, while acknowledging the complexity involved in calculating the fair value of employee stock options, the CBO says that they may be estimated as reliably as many other expenses. Under the FASB proposal, the expense of a stock-option award would generally be measured at fair value at the grant date. While the Board does not specifically say how the options are to be valued, the proposal does mention two permissible methods: the widely used Black-Scholes-Merton formula and a lesser-known binomial model. Finally, adds the study, recognizing the fair value of employee stock options as an expense on a companys reports isnt likely to negatively affect the national economy, since the information has already been disclosed in footnotes. However, notes the report, it could make fair value information more transparent to less-sophisticated investors. Another study, focusing on 335 companies, was conducted by the global professional services firm Towers Perrin. It too determined that companies are not penalized when their stock options are expensed. Once adjusted for general market movement, the average stock price of announcing companies does not show any significant change during the 300 trading days surrounding the declaration, according to the report, which was released on March 31. What we can learn from this study is that accounting treatment neednt drive management incentives, says Gary Locke, a Towers Perrin principal and leader of the firms executive compensation consulting practice. Rather, incentives should be designed to drive corporate performance. Guay adds that FASBs global counterpart, the London-based International Accounting Standards Board, has already issued a standard requiring companies to reflect, in their income statement, the effect of stock options. If special interests try to pressure the SEC or FASB, those bodies can always reply that this is the direction in which the rest of the world is moving, he says. We need to move along with other countries in this effort. In fact, he adds, the task of developing standard metrics to accurately value stock options may not be all that daunting. Valuation issues will be important, but remember that financial markets already value certain types of stock options (typically puts and calls, which give an owner the right, but not the obligation, to respectively sell or buy a specified amount of an underlying security at a specified price within a specified time), he observes. The trick here is that these compensation-related stock options are not the same as publicly traded options, so vesting and other unique features could make the job a bit tougher. But so are other valuations, like pensions, which require estimates of how long employees will work at a company, and how long they will live. The value assigned to stock options may not be perfect, but it will be reasonable. And since the current PampL valuation of stock-option expense is zero, any kind of value is better.